Տևական ժամանակ այս հարթակում մասնագիտական-լրագրողական-վերլուծական գրառումներ չեմ անում, պատճառները խիստ անձնական են: Բայց Շաքիում տեղի ունեցածը և դրա շուրջ իշխանությունների «կռուտիտները» էլ համբերություն չեն թողնում...
2026 թ․, հոկտեմբերի 6, ժամը 19։00։
ՈՒղիղ 144 ժամ է՝ շունչս պահած, անհամբեր սպասում եմ իր տեսակի մեջ եզակի «կզցնող-սատկցնողի» հերթական վիրտուալ պաթոսին։ Սպասում եմ, թե երբ է էկրաններից հորդելու հերթական «փայլուն» արդարացումը...
Հայաստանում սպառվել են ավանդական մեթոդներով իշխանության դեմ պայքարելու՝ պայմանական ընդդիմության ռեսուրսները: Անիմաստ և հոգնեցուցիչ է անընդհատ թեկնածու առաջադրել և պարտվել...
Առանց չափազանցության՝ դեռ «թավշյա» անդորրի ու շոկի մեջ եմ ՔՊ-ական քաղաքական թատրոնի «պրիմա» Հասմիկ Հակոբյանի եթերային հայտնությունից (հղումը՝ Հ․Գ․1-ում)...
Եթե Պիտեր Պարկերը ոչ թե գլուխը կախ, մի քիչ ամաչկոտ ու բարի դեռահաս լիներ, այլ Յոնջլախի մայլեքում բազարների մեջ թրծված ջահել, «Սարդ-մարդու» պատմությունը լրիվ այլ կլիներ...
Երկու օր է հանգիստ չի տալիս տրագիկ մի հարց․ եթե ողջ լիներ Հակոբ Պարոնյանը և որոշեր «Ազգային Ջոջեր»-ի շարքը համալրել ժամանակակից «հայ քաղաքական գործչով», որ կոչվի՝ Արաքսյա Վարդանյան, ինչպե՞ս կսկսվեր այդ նոր պատումը...
Հայաստան–Իրան ռազմավարական գործընկերությունը պետք է սկսվի այնտեղ, որտեղ բեռնատարը կանգնած է սահմանին, գործարարը կորցնում է ժամանակ ու գումար, իսկ պետությունը՝ իր տարանցիկ հնարավորությունը։
Այս իմաստով մաքսային «կանաչ ուղու» լիարժեք գործարկումն առաջնահերթություն է...